Καλημέρα!

Είμαστε για τα καλά στο μέσο ενός δεύτερου lockdown το οποίο δεν θυμίζει το lockdown του Απρίλη γιατί μάλλον περισσότερο είμαστε μπουχτισμένοι παρά φοβισμένοι. Τίποτα όμως δεν περνάει, τίποτα δεν λύνεται χωρίς προσπάθεια κι εμείς, θεωρώ, ότι περισσότερο αγγαρεία κάνουμε παρά προσπαθούμε. Περιμένουμε το μάνα εξ ουρανού, των από Μηχανής (Pfizer κλπ) θεό να δώσει την λύση και να επιστρέψουμε στις ζωούλες μας. Και τι κάνεις θα μου πείτε?

Εν έτη 2020 υπάρχουν δύο ακραίες περιπτώσεις. Η μία είναι η Ελλάδα που λύνει τα θέματα της βγάζοντας τα ΜΑΤ έξω να βαράνε τον οποιοδήποτε βρεθεί μπροστά τους (σημειωτέων, οι εικόνες της βδομάδας που πέρασαν είναι απλά ντροπή για οποιονδήποτε νοήμων άνθρωπο) και χωρίς καμία ιδέα του τι κάνει με την διαχείριση του της πανδημίας. Από την άλλη έχεις την Ταιβάν που και πιο δημοκρατική γίνεται όσο περνάνε τα χρόνια (από ημιδικτακτορία στις αρχές του 90 σε μία από τις χώρες με την μεγαλύτερη πολιτική ελευθερία τώρα) και έχει να δει κρούσμα εδώ και μήνες. Εμείς έχουμε Υπουργούς για telemarketing και η Ταιβαν έχει την πρώτη trans υπουργό στον κόσμο που τυχαίνει να ειναι κι μία από τις πιο ιδιοφυείς προσωπικότητες στην ιστορία της χώρας (δεν ξέρω που θα τοποθετούσα τον δικό μας Άριστο).

Η/Ο/Οι Audrey Tang δεν ενδιαφέρεται τι φύλο θα της προσδώσεις γιατί ζει σε μια κοινωνία που δεν την απασχολεί. Αυτή η κοινωνία προχωράει και λύνει τα προβλήματα της γιατί οι προτεραιότητες της είναι άλλες. Αλήθεια, πόσο διαφέρουν οι δικές μας από τις δικές τους? Αντιμετωπίζουν πολυ διαφορετικά προβλήματα από εμας? Στο Wired υπάρχει ενα τρομερά ενδιαφέρον άρθρο για το πως η χώρα της Audrey τα έβαλε με τον Covid και τα πήγε καλύτερα από όλο τον δυτικό κόσμο.

#ReadingLust

“More and more companies have monopoly power over workers’ wages. That’s killing the economy”, μία από τις αρχές του νεοφιλελευθερισμού και της ελεύθερης αγοράς είναι ότι όλοι οι παράγοντες της αγοράς ειναι ανταγωνιστικοί και δεν χρειάζονται χαλιναγώγηση από το κράτους, θεσμούς κλπ. Να’ ναι καλά η Θάτσερ και τα παιδιά της. Η εμπειρία των τελευταίων 40 χρόνων φυσικά έδειξε ότι δεν ειναι και τόσο τέλεια όλα με πρώτο θύμα την ίδια την αγορά εργασίας. Φυσικά κανέναν δεν απασχολεί ιδιαίτερα αν οι μισθοί δεν αυξάνονται αλλά τελικά γυρνάει μπούμερανγκ σε όλους. Ουπς.

“This coronavirus vaccine would be two breakthroughs in one”, η καινοτομία, με σωστές κατευθύνσεις, μπορεί να μετατρέψει οποιαδήποτε δυστοπία σε ουτοπία. Φαίνεται ότι ο χώρος που δόθηκε για νέες ιδέες στα πλαίσια της γρηγορης εύρεσης εμβολίου για τον Covid, εδωσε ευκαιρίες σε έρευνες που σε άλλες συνθήκες δεν θα ήταν οικονομικά βιώσιμες. Έτσι, ίσως καταφέρουμε να αλλάξουμε τελείως τον τρόπο που φτιάχνουμε εμβόλια. Οι προτεραιότητες της καινοτομίας προφανώς πρέπει να είναι γύρω από τις ανάγκες μας κι όχι από το καθαρό κερδος (και δεν ζημιώθηκε ποτέ κανένας από αυτό) αλλά θα πρέπει και να προσέχουμε μην κάνουμε τις φαρμακευτικές νέες Google.

“Electric-car battery prices dropped 13% in 2019, will reach $100/kwh in 2023”, το κόστος των μπαταριών έχει πέσει από το 2010 και $1,100 ανά kwh στα $156 ανα kwh το 2019, φέρνοντας το κόστος των ηλεκτρικών αυτοκινήτων ακόμα πιο κοντά στα συμβατικά. Στα επόμενα 5 χρόνια αναμένεται τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα να φτάσουν το κόστος των συμβατικών ή ακόμα και να ειναι φτηνότερα. Το μόνο που μένει είναι να στηθούν νέα δίκτυα φόρτισης και κάτι μου λέει ότι δεν θα αργήσουν.

“The Case for Buying a House With Friends”, όταν η έννοια της ιδιοκτησίας αλλάζει ριζικά κι έρχεται να υποστηρίξει πραγματικές, τωρινές ανάγκες (κι όχι μόνο οικονομικές).

“China’s 6G Network Could Be 100 Times Faster Than Current American Technology”, με μόλις 38 χώρες να χρησιμοποιούν 5G δίκτυα παγκοσμίως και αυτές ακόμα σε μικρή κλίμακα, η Κίνα ξεκίνησε ήδη την έρευνα για τα 6ης γενιάς δίκτυα. Δορυφόροι, edge computing και νέες συχνότητες θα κάνουν το 6G να είναι το δίκτυο που θα μας συνδέσει κι εκτός πλανήτη. Αρκει να μην προκαλει Covid όπως ο προκάτοχος του, σωστά επιστήμονες του Googling?

“Cocktails with a Curator”, Curators από την Frick Collection συνδιάζουν αγαπημένα τους έργα με τα αγαπημένα τους κοκτέιλ. Lockdown στα καλύτερα, εγω σίγουρα θέλω ενα Milanese Gin and Tonic και ας ειναι 11 το πρωι.

Milanese Gin and Tonic
1 oz. dry gin
1 oz. red Campari
tonic water
on the rocks

“Why Obama Fears for Our Democracy”, σε συνέχεια της προηγούμενης εβδομάδας, η συνέντευξη του Obama στο The Atlantic δείχνει πολιτικό που εμείς ονειρευόμαστε μόνο.

“America as an experiment is genuinely important to the world not because of the accidents of history that made us the most powerful nation on Earth, but because America is the first real experiment in building a large, multiethnic, multicultural democracy. And we don’t know yet if that can hold. There haven’t been enough of them around for long enough to say for certain that it’s going to work “

#TheMedia

Η καλύτερη διαφήμιση για Covid EVER:

#TillNextTime

Αν βρήκατε ενδιαφέρον ότι διαβάσατε, στείλτε το στους φίλους σας. Αν το είδατε στο web γραφτείτε στην λίστα για να μην χάνεστε (κουμπί παρακάτω). Αν έχετε όρεξη για κουβέντα, περιμένω τα σχόλια και προτάσεις.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος :)

Share

Leave a comment

Subscribe now

Κλείσαμε πρώτη βδομάδα σε lockdown αλλά αν είμαστε ειλικρινείς, δεν είναι όπως πριν. Δεν υπάρχει ο ίδιος φόβος, δεν υπάρχει η ίδια προσοχή, θα έλεγα ότι συνηθίσαμε. Δεν είναι περίεργο, έχουμε συνηθίσει πολλά πράγματα τα τελευταία χρόνια κι όσο δεν υπάρχουν αντιστάσεις, έχουμε πολλά να συνηθίσουμε. Το πρόβλημα είναι φυσικά ότι ο κόσμος αλλάζει με ή χωρίς εμάς και μάλιστα ραγδαία και σε μεγάλο βαθμό, η συνήθεια σε κάνει να αγνοείς την αλλαγή και ξαφνικά δεν θα ξέρεις πως βρέθηκες χωρίς δουλειά, ελευθερία, κράτος, λόγο ύπαρξης. Οι αλλαγές δεν μπορεί να είναι μόνο δυστοπικές φυσικά αλλά όσο περισσότερο βασιζόμαστε στην αριστεία των λίγων, τόσο πιο μπαρμπούτι γίνεται το μέλλον.

O Yuval Noal Harari ειναι από αυτούς τους λίγους ιστορικούς/φιλόσοφους της γενιάς μας που δεν κρύβεται πίσω από την ακαδημαϊκότητα και μιλάει για τα σημαντικά ζητήματα της εποχής μας με κάθε έναν εκεί έξω (από τον Zuckerberg μέχρι τον Rusell μέχρι και τον Κούλη). Η παρακάτω ομιλία του όμως στην Google νομίζω ότι έχει ίσως το μεγαλύτερο ενδιαφέρον σε σχέση με αυτό που χάνουμε: την αλλαγή και πως αυτή έρχεται. Αν πρέπει να δείτε κάτι αυτή την Κυριακή, είναι αυτό (αφήστε τα ρέστα για μεσοβδόμαδα!).

#ReadingLust

“China’s President Xi Jinping Personally Scuttled Jack Ma’s Ant IPO”, σπουδαίο άρθρο για το πως το μεγαλύτερο IPO της χρονιάς αναβλήθηκε επειδή η Κινέζική κυβέρνηση αποφάσισε να δείξει ότι κανεις δεν πάνω από το κόμμα. Ούτε ο κύριος Ma. Η Ant Group, θυγατρική (περίπου) του Alibaba και παιδί τους ιδρυτή της Jack Ma, έχει εξελιχθεί σε μία από τις μεγαλύτερες fintech εταιρείες στον κόσμο με κεφαλαιοποίηση πολύ μεγαλύτερη από τις πιο γνωστές και παραδοσιακές τράπεζες. Η παράλληλη εισαγωγή της στα Χρηματιστήρια του Χογκ Κόγκ και της Σανγκάης θα ήταν το επιστέγασμα μιας τρελή πορείας αλλά το πάρτυ δεν ξεκίνησε ποτέ.

“Alibaba's Singles Day sales top $74 billion, planned rules hit shares”, ταυτόχρονα, το Alibaba τζίραρε 74 Δις δολλάρια στις 11 μέρες που κράτησε το Singles Day στην Κϊνα (κάτι σαν το δικό μας Black Friday). Πέρυσι έκανε 38,4 Δις ενώ το 2011 ήταν μόλις 820 εκατομμύρια. Φαίνεται πάντως ότι η φετινή ραγδαία αύξηση προήλθε από την εξίσου ραγδαία μείωση στα ταξίδια εκτός Κίνας. Ταυτόχρονα, αλλαγές στο forecasting λόγω Covid και η εκτεταμένη χρήση livestreaming, πάντα αξιοποιώντας την ταχύτητα των ΑΙ πλατφορμών που ήδη έχουν, έκανε τους Κινέζους retailers να είναι απόλυτα προετοιμασμένοι για αυτά τα νούμερα (“How the pandemic readied Alibaba’s AI for the world’s biggest shopping day”)

“Pfizer claims its Covid-19 vaccine is 90 percent effective so far. Here’s what we actually know”, επειδή μάλλον δεν θα έρθει τόσο γρήγορα και σίγουρα οχι όσο γρήγορα ανέβηκε η μετοχή της Pfizer και προφανώς όχι όσο γρήγορα πούλησε μέρος των μετοχών του ο CEO της. Επίσης η διανομή του, όταν έρθει με το καλό, δεν θα είναι τοοοοοσο απλή (“How Pfizer Plans to Distribute Its Vaccine (It’s Complicated”)

Πάντως οι θάνατοι από Covid διαμορφώνονται κάπως έτσι:

“Europe Can’t Blame Donald Trump Anymore”, ο μπαμπούλας αποχωρεί (εύκολα ή δύσκολα) και η Ευρώπη βρίσκεται ξανά προς των ευθυνών της. Γιατί είναι εύκολο να λες σε τι εναντιώνεσαι αλλά δύσκολο να λες τι θες. Γιατί ακόμα και στα δύσκολα, η Ευρώπη είναι 6τάχυτο αμάξι χωρίς κανένα τεχνολογικό βοήθημα.

“I’m Not Yet Ready to Abandon the Possibility of America”, ο Barack Obama λέει τα δικά του κι έχει μια αξία άσχετα αν συμφωνείς μαζί του ή όχι. Σε ένα κόσμο που όλοι ασχολούνται με την μικροπολιτική, την εθνική ταυτότητα και το προσωπικό του συμφέρον, χρειαζόμαστε τους ανθρώπους που ξεφεύγουν από όλα αυτά και ασχολούνται με την μεγάλη εικόνα και το όραμα και ταυτόχρονα έχουν την ταπεινότητα να μιλήσουν και να εμπνεύσουν στον κόσμο γι αυτό τους το όραμα. Αν λείπει άλλωστε κάτι στην Ελλάδα είναι το όραμα, το που θέλουμε να είμαστε σε 20-30 χρόνια.

“Your Computer Isn't Yours”, η Apple ανακοίνωσε νεους σουπερ υπολογιστές αλλά κάτι έχει πάει πολύ στραβα με την υπόσχεση της για Privacy. Ουπς.

#TheMedia

Fucking finally if you ask me.

Για κλείσιμο το τραγούδι των roadtrip που έχω αναβάλει εδω κι εναν χρόνο.

#TillNextTime

Αν βρήκατε ενδιαφέρον ότι διαβάσατε, στείλτε το στους φίλους σας. Αν το είδατε στο web γραφτείτε στην λίστα για να μην χάνεστε (κουμπί παρακάτω). Αν έχετε όρεξη για κουβέντα, περιμένω τα σχόλια και προτάσεις.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος :)

Subscribe now

Μετά από αγρανάπαυση 3.5 μηνών (αντί για ενός), κατάφερα να βρω τον δρόμο της επιστροφής πάνω που ο κόσμος (εν Ελλάδι τουλάχιστον) κλείνεται μέσα. Τι να πω, ανάποδος άνθρωπος!

Soundtrack της ημέρας, οι Arcade Fire, στο πρώτο τους νέο κομμάτι εδώ και καιρό, βάζουν μπροστά την επερχόμενη Generation A ενώ οι αμέσως προηγούμενες κινούνται σε διαφορετικές κατευθύνσεις.

Χωρίς πολλά πολλά λοιπόν, here we go που λένε και στο χωριό μου.

#ReadingLust

“As Trump is defeated, the Murdochs try to dodge backlash for Fox News”, aka πως τα media θα μας πεθάνουν όλους. Εντάξει, υπερβολικό το θα πεθάνουν αλλά πάντα είχα την πεποίθηση ότι τα μέσα ενημέρωσης είναι μέρος της παιδείας και της διαρκούς εκπαίδευσης μας. Θέτουν τον πήχη από το πως μιλάμε μέχρι το τι σκεφτόμαστε πέραν του προφανούς ρόλου να ελέγχουν την εξουσία. Η αμάθεια τροφοδοτείται από το χαμηλό επίπεδο των μέσων ενημέρωσης, το ψέμα διαδίδεται και ενθαρρύνεται και δεν ξέρω τι πρέπει να γίνει μετά τον Trump για να το πάρουμε πρέφα.

“The Resilient Generation”, ενδιαφέρουσα έρευνα της Deloitte για το πως λειτουργούν οι Generations Y & Z που δεν λένε να ορθοποδήσουν. Η αναζήτησης μιας κάποιας ασφάλειας, ο κόσμος που πάει κατα διαόλου και πως η οπτική τους δεν μοιάζει καθόλου με τους γονείς τους.

“Talking Politics, #285, Are Young People Losing Faith in Democracy?”, σε συνέχεια του προηγούμενου, τι συμβαίνει όταν η δημοκρατία σταματάει να δουλεύει για ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας? Πως αντιδρούν όταν το υπάρχων σύστημα αδυνατεί να αντιμετωπίσει σημαντικά θέματα όπως η εργασία, η κλιματική αλλαγή και οι αυξανόμενες ανισότητες? Πως ανοίγουμε την πόρτα στον φασισμό και τον ολοκληρωτισμό κοιτώντας απλά την πάρτη μας?Σημειωση: κορυφαίο podcast για γενικότερη παρακολούθηση ;)

“John Cleese Discusses Creativity, Political Correctness, Monty Python, and Artichokes”, όσο μαντάρα και να τα κάνει που και που, είναι ο John Cleese, τι να κάνουμε.

“The German Model for America”, η Γερμανία παραμένει ένα πρότυπο για το πως μπορείς να αντιμετωπίσεις τις αμαρτίες του παρελθόντος και να μάθεις, ως έθνος, από αυτές. Θυμάμαι όταν είχα πάει στο Νταχάου, μου κάνανε φοβερή έκπληξη τα σχολικά πούλμαν που φέρνανε τους μαθητές στο πρώην στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δεν μπορείς να ξαναγράφεις το παρελθόν αλλά δεν μπορείς να το κρύβεις κάτω από το χαλάκι. Μια εξαιρετική ανάλυση για το πως το παράδειγμα της Γερμανίας μπορεί να εφαρμοστεί στην Αμερική του Black Lives Matter και πιθανότατα και σε εμάς.

“The Urban Gardeners of Berlin”, αν είναι να αστικοποιηθούμε τελείως, ας φροντίσουμε να πρασινίσουμε τον τόπο λίγο. Το Βερολίνο, κλασσικά, πάντα μπροστά.

“Capturing the Police”, το The Verge καταγράφει το πως η τεχνολογία στα χέρια του κόσμου μπορεί να είναι από τους ελάχιστους φορείς αλήθειας σε μια εποχή που η αλήθεια είναι το άγιο δισκοπότηρο.

“Drive and Listen”, ο καλύτερος (και μόνος?) τρόπος να οδηγήσετε σε άλλες πόλεις εν μέσω lockdown. Απλά λιώστε.

#TheMedia

Μέχρι να ξαναρχίσουμε τα ταξίδια, we will always have Ewan.

Και η μεγαλύτερη ταινία που δεν είδαμε φέτος. Γιατί, πραγματικά, γιατί?

#TillNextTime

Αν βρήκατε ενδιαφέρον ότι διαβάσατε, στείλτε το στους φίλους σας. Αν το είδατε στο web γραφτείτε στην λίστα για να μην χάνεστε (κουμπί παρακάτω). Αν έχετε όρεξη για κουβέντα, περιμένω τα σχόλια και προτάσεις.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος :)

Subscribe now

Καμία φορά βλέπουμε τι γίνετε σε άλλες χώρες και έχουμε άποψη (πρώτος και καλύτερος εγώ) και κατακρίνουμε και δεν σταματάμε να μιλάμε. Όταν αυτά γίνονται κάτω από το σπίτι μας όμως, τι κάνουμε? Κι εξηγούμε:

1. 26χρονος πεθαίνει από οίδημα αφού έχει περάσει τα πάνδεινα στα χέρια της Ελληνικής Αστυνομίας και δεν νοιάζεται κανείς.

2. Η Αστυνομική βία έχει εκτροχιαστεί εδώ κι ένα χρόνο και δεν βρίσκουμε πρόβλημα σε αυτό, αλλά για η Αμερική μας σοκάρει.

3. Η Αστυνομική βία δεν στοχοποιεί μόνο άπλυτους αριστερούς και μετανάστες (είμαστε κουλ με αυτό άλλωστε) αλλά και τα παιδιά της κυριλέ Αγίας Παρασκευής και καθ’ ομολογίαν δεξιούς όπως τον Ινδαρέ.

4. Απαγορεύουν τις συγκεντρώσεις (το να βάζεις την Αστυνομία να δίνει οκ ειναι αστείο) και επιβάλλουν σε άτομα απαγορεύσεις εισόδου στα Εξάρχεια (νέο κράτος, Βατικάνο, Σαν Μαρίνο, what?) και δεν νοιάζεται κανείς

5. Σε όλες τις χώρες του κόσμου πολιτικοί τα παίρνανε από την Novartis εκτός από την Ελλάδα, γνωστή αδιάφθορη χώρα και δεν νοιάζεται κανείς

6. Με Μεγάλους Περιπάτους και Καμπάνιες για το “Μενουμε Σπιτι” δωροδοκείται και τρώει ένα ολόκληρο σύστημα και δεν νοιάζεται κανείς.

Και το κανείς δεν αναφέρεται σε μέσα ενημέρωσης, εισαγγελείς και πολιτικούς αλλά σε εμάς. Οι δημοσκοπήσεις αλλά και η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι ότι όλα είναι ΟΚ.

Κάντε το adapt σε ότι γίνεται γύρω μας και θα καταλάβετε πόσο συνένοχοι είμαστε σε ότι συμβαίνει.

«Όταν οι ναζιστές ήρθαν για να πάρουν τους κομμουνιστές, σιώπησα επειδή δεν ήμουν κομμουνιστής.

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες, σιώπησα γιατί δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους συνδικαλιστές, σιώπησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν να πάρουν τους Εβαίους σιώπησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος

Όταν ήρθαν να συλλάβουν εμένα, δεν υπήρχε πια κανείς για να διαμαρτυρηθεί».

Επίσης, περί περιβαλλοντικής συνείδησης:

Όπως έγραφα και σε προηγούμενο επεισόδιο:

Το κράτος, το δημοκρατικό κράτος των πολιτών για τους πολίτες, δεν μπορεί να λειτουργεί ως η χειρότερη εκδοχή τους αλλά ως η καλύτερη.

Εδώ έχουμε άλλο ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που λειτουργεί ως η χειρότερη εκδοχή του. Να σώσουμε το δάσος, ούτε να το συζητάμε.

Στο σημερινό πρόγραμμα λοιπόν:

1. #ReadingLust: Σημεία και τέρατα της περασμένης εβδομάδας κι ένας σκασμός από αυτά που κατάφερα να διαβάσω.

2. #TheMedia: Photo, video, social, οτιδήποτε τσιγκλάει το μάτι. Το δικό μου. Για το δικό σας με ενημερώνετε παρακαλώ!

3. Κληρώσεις: Δύσκολες εποχές.

#ReadingLust

“The massive Twitter hack could be a global security crisis”, την βδομάδα που πέρασε το twitter γνώρισε μία από τις χειρότερες επιθέσεις που έχει δεχτεί ποτέ με εξαιρετικά High profiles να χακάρονται. Το θέμα φυσικά που προκύπτει είναι πως η ικανότητα του χακαριστεί ένα κοινωνικό δίκτυο λίγο πριν τις Αμερικάνικες Εκλογές δημιουργεί ένα τοπίο ακόμα πιο αβέβαιο αφού δεν μας έφταναν οι ελλείψεις ελέγχων στο τι διαδίδεται, τώρα έχουμε και την πιθανή έλλειψη ελέγχου της πλατφόρμας συνολικά. Και για να το παω παραπέρα: είναι τα Social Media η πλατφόρμα που πατάει η Δημοκρατία μας? Γιατί αν ανησυχούμε τόσο, μάλλον είναι και μάλλον τα έχουμε ήδη σκατώσει. Συμπληρωματικά, ένα επίσης τρομερό κείμενο για το παρασκήνιο του χακαρίσματος.

“Polish election: Andrzej Duda victory hands populists free rein”, η λαϊκιστική συντηρητική δεξιά είναι στα ντουζένια της και στην Πολώνια επανεκλέχθηκε. Πριν κάποιο καιρό είχα μια διαφωνία με έναν φίλο που του έλεγα οτι ο Μητσοτάκης είναι μια συντηριτικούρα παλιάς κοπής που δεν αντέχεται κι ο φίλος μου έλεγε που ξέρω εγώ τι ειναι ο Μητσοτάκης. Να λοιπόν πως τους ξεχωρίζεις: αν εν έτη 2020 δεν ασχολείσαι με την κλιματική αλλαγή, την οικονομική ευμάρεια του κόσμου, την τεχνολογική ανάπτυξη και το AI ως μοχλούς ανάπτυξης αλλά κι ως κινδύνους, αν δεν ασχολείσαι με το μέλλον της εργασίας και, στην περίπτωση μιας μικρής χώρας όπως η Ελλάδα, το πως η χώρα σου θα διαφοροποιηθεί οικονομικά και πολιτιστικά, τότε είσαι συντηρητικός. Γιατι αν δεν ασχολείσαι με αυτά, ασχολείσαι με την εθνική ταυτότητα, ασχολείσαι με τους αντιφρονούντες σου, ασχολείσαι με την διατήρηση του τρέχοντος status και της θεσούλας σου. Καταστέλλεις τους διαφωνούντες, πληρώνεις τους συμπαθούντες και ανακαλύπτεις μονίμως εχθρούς. Αυτή είναι η συντήρηση σε έναν κόσμο που αλλάζει εκθετικά. Rings any bells?

“My patient caught Covid-19 twice. So long to herd immunity hopes?”, γιατί στα ντουζένια του είναι και ο Covid19 και οι θεωρίες περί ανοσίας της αγέλης και μείωσης της εξάπλωσης το καλοκαίρι πάνε περίπατο.

“The Role of Cognitive Dissonance in the Pandemic”, με άλλα λόγια: η αρχή της βλακείας είναι όταν τα γεγονότα καταρρίπτουν αυτό που εσύ πιστεύεις κι εσύ αρνείσαι τα γεγονότα και επιμένεις στην άποψη σου. Ναι, η βλακεία είναι επίσης στα ντουζένια της.

#TheMedia

Η μικρή του πρώτου επεισοδίου πήρε δώρο κιθάρα από τον Morello και την αξιοποιεί περίφημα!

Ο Banksy επί τω έργω.

#Κληρώσεις

Διακοπες στις ΗΠΑ χωρίς μάσκα. Δηλώστε συμμετοχές!

#TillNextTime

Αν βρήκατε ενδιαφέρον ότι διαβάσατε, στείλτε το στους φίλους σας. Αν το είδατε στο web γραφτείτε στην λίστα για να μην χάνεστε (κουμπί παρακάτω). Αν έχετε όρεξη για κουβέντα, περιμένω τα σχόλια και προτάσεις.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος αλλά μέχρι τότε, καλές βουτιές ;)

Subscribe now

Λογικά βλέπετε ή ετοιμάζεστε να δείτε Dark. Αυτή λοιπόν είναι η φάση:

Δεν έχω εικόνα αν θα βγάλουμε άκρη με το Dark οπότε ας δούμε με τι άλλο θα βγάλουμε.

Η βδομάδα κύλησε με τουρίστες να σκάνε για διακοπές, τα κρούσματα του Covid19 να είναι κάπου μεταξύ 20-30 την ημέρα (εισαγόμενα και άγνωστα κατά βάση) κι εμείς χαλαροί χαιρόμαστε επιτέλους το καλοκαιράκι κι ετοιμάζουμε διακοπούλες. Προφανώς το τι έρχεται είναι λιγότερο πολύπλοκο από το Dark, εμείς παραμένουμε όμως το ίδιο απαθής. Oh well, κάπως θα την πατάγαμε μέσα στην τόση εξυπνάδα μας.

Homo Sapiens θα λέμε και θα κλαίμε.

Στο σημερινό πρόγραμμα λοιπόν:

1. #ReadingLust: Σημεία και τέρατα της περασμένης εβδομάδας κι ένας σκασμός από αυτά που κατάφερα να διαβάσω.

2. #TheMedia: Photo, video, social, οτιδήποτε τσιγκλάει το μάτι. Το δικό μου. Για το δικό σας με ενημερώνετε παρακαλώ!

3. Κληρώσεις: Δύσκολες εποχές.

#ReadingLust

“We Socialize Bailouts. We Should Socialize Successes, Too.” Πολύ επίκαιρο άρθρο της Mariana Mazzucato σχετικά με τον ρόλο που πρέπει να έχει το κράτος όταν έρχεται η ώρα για τα δύσκολα. Με απτό παράδειγμα την επένδυση της αμερικάνικης κυβέρνησης στην ηλεκτροκίνηση όπου ο φολορογούμενος έφαγε το κόστος στην αποτυχία (Solyndra) αλλά δεν πήρε κανένα όφελος από την επένδυση στην επιτυχία (Tesla), η συζήτηση για το όφελος από την πώληση του (όποιου) εμβολίου για τον Covid19 είναι άμεση. Γιατί θα πρέπει δηλαδή το κράτος και ο πολίτης να πληρώσουν για κάτι που η έρευνα και η παραγωγή του έχουν ήδη χρηματοδοτηθεί από αυτούς?

“Bubbles, Golden Ages, and Tech Revolutions”, εξαιρετική συζήτηση του Azeem Azhar με την οικονομολόγο Carlota Perez για τους ιστορικούς κύκλους της κάθε τεχνολογικής επανάστασης, τις φούσκες που πάντα υπάρχουν και σε ποια φάση είμαστε εμείς τώρα (δεν είναι πολύ δύσκολο να μας το δεις).

“The real cost of Amazon”, η βάση του κοινωνικού συμβολαίου στις ΗΠΑ από το 30 και μετά (και κυρίως από τον 2ο Παγκόσμιο και μετά) ήταν ότι θα πρέπει να δουλέψουμε σκληρά και συνήθως άχαρα (8ωρα σε εργοστάσια με επαναλαμβανόμενες ανιαρές δουλείες χωρίς καμιά φοβερή εξέλιξη) με αντάλλαγμα ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, οικονομίες κι εκπαίδευση για τα παιδιά και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αυτό το συμβόλαιο δεν ήταν για όλους (μαύροι, μειονότητες κλπ) αλλά ήταν εκεί για σημαντική μερίδα του τότε πληθυσμού. Σε μια χώρα που άλλαξε σημαντικά από τότε, το συμβόλαιο δεν υπάρχει για κανένα ενώ ο πλούτος που παράγεται είναι μεγαλύτερος από ποτέ. Στην Covid19 εποχή, δεν λείπουν μόνο τα ανταποδοτικά της άθλιας εργασίας που προσφέρουν οι μεγάλες εταιρείες αλλά υπάρχει το ρίσκο του να πας στην δουλειά σου, να κολλήσεις μια ασθένεια και, αν όχι εσύ, κάποιος κοντινός σου να κινδυνέψει ακόμα και να πεθάνει. Πόσες παραπάνω αφορμές χρειάζεται ένα μπαμ?

“Privacy is not the problem with the Apple-Google contact-tracing toolkit”, η εποχή που κυρίαρχα κράτη δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες ως οργανισμούς που πρέπει να ελέγξουν αλλά ως ισοδύναμες οντότητες. Καλή κουβέντα για την ποιότητα των ηγετών που επιλέγουμε ή αναδεικνύουμε.

“However, it is worth noting that no country, nuclear-armed or not, even attempted to use the first tool of a sovereign nation against the firms — the ability to make binding laws. Instead, they continued the bizarre path, seen in recent years from politicians around the world, of treating these firms like sovereign nations, hoping that they recognised each other’s legitimacy”

“Our Ghost-Kitchen Future”, ήρθε η εποχή των virtual εστιατορίων και αυτό είναι η πρώτη προσέγγιση.

“Apple Drags The PC Into The 21st Century”, αυτό από μόνο του είναι ίσως η πιο μεγάλη νίκη της Apple αλλά έχει ενδιαφέρον το πως μια εταιρεία μπορεί να σχεδιάσει με σχετική ακρίβεια τόσο μεγάλες αλλαγές για τόσο μεγάλο χρονικό ορίζοντα ακόμα και σε τόσα γρήγορα εξελισσόμενες αγορές.

#TheMedia

Last but not least, από τον κύριο Tom Yorke:

#Κληρώσεις

Μάλλον θα πρέπει να φτιάξω εγώ κάτι και το κληρώσω ως παπάτζα. Επιφυλάσσομαι.

#TillNextTime

Αν βρήκατε ενδιαφέρον ότι διαβάσατε, στείλτε το στους φίλους σας. Αν το είδατε στο web γραφτείτε στην λίστα για να μην χάνεστε (κουμπί παρακάτω). Αν έχετε όρεξη για κουβέντα, περιμένω τα σχόλια και προτάσεις.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος αλλά μέχρι τότε, καλές βουτιές ;)

Subscribe now

Θα πεθάνουμε όλοι.

Επίσης:

Όταν είσαι μαλάκας, σε περιμένουν όλοι στην γωνία (όπως και οι κολλητοί μου εμένα αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα).

Με αυτά τα σοφά λόγια λοιπόν φτάνουμε αισίως στην 4η εβδομάδα μας και αυτή την φορά δεν θα έχω μπουρδολογία από την αφεντιά μου γιατί ποιος νοιάζεται άλλωστε. Στην θέση της, επαυξημένη δόση από τα καλύτερα της εβδομάδας.

Το μενού λοιπόν έχει:

1. #ReadingLust: Τελικά η προηγούμενη εβδομάδα έδειξε ότι κάνεις δεν διαβάζει ολόκληρο το newsletter. Ότι μπει στην πρώτη σελίδα. Μέχρι να φτάσω να βάλω διαφημίσεις και να μην ξαναδουλέψω (τραγικός), στην αρχή μετακομίζουν τα καλύτερα της εβδομάδας (κι όχι μόνο).

2. #TheMedia: Photo, video, social, οτιδήποτε τσιγκλάει το μάτι. Το δικό μου. Για το δικό σας με ενημερώνετε παρακαλώ!

3. Κληρώσεις: Spoiler alert: Οχι.

#ReadingLust

K-pop fans and TikTok teens say they reserved tickets for Trump’s Tulsa rally to leave seats empty, γιατί πέρα από τα μούτρα του Trump στο παραπάνω, ακόμα καλύτερο είναι ο τρόπος που τον ήπιε.

The Second Great Depression, το ερώτημα που πλανάται στις ΗΠΑ είναι αν πραγματικά είμαστε μπροστά σε ένα νέο κραχ. Ακόμα μεγαλύτερη η ειρωνεία αν σκεφτούμε ότι τα τελευταία χρόνια μια από τις μεγαλες συζητήσεις είναι η ανάγκη για ένα νέο New Deal και πιο συγκεκριμένα ένα Green New Deal, όχι μόνο για τις ΗΠΑ αλλά παγκοσμίως. Φαίνεται πάντως αναπόφευκτο η σταθερά αυξανόμενη εξάπλωση του Covid19 να επιταχύνει εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα και το ερώτημα είναι μόνο ένα: που θα είναι ο καθένας μας, η κάθε εταιρεία, η κάθε χώρα όταν τα πράγματα αλλάξουν? Θα είναι από την πλευρά αυτών που οδηγήσαν τις αλλαγές ή των ουραγών σε μια νέα εποχή όπου ο κόσμος θα είναι πάλι χωρισμένος σε κοινωνίες/κράτη δύο ταχυτήτων?

Coca-Cola joins Facebook boycott, το πιο πρόσφατο αλλά οχι τελευταίο παράδειγμα εταιρειών που αναλαμβάνουν την ευθύνη για τους συνεργάτες τους και διατυμπανίζουν ότι δεν μπορούν να συνεργάζονται με εταιρείες που, μέσω της απραξίας τους, προάγουν τον ρατσισμό και την βία. Να θυμίσω ότι έχουν ήδη προηγηθεί NorthFace, Honda, Diageo και άλλοι.

Masks, No Kissing and ‘a Little Kinky’: Dating and Sex in a Pandemic, οι επίσημιες οδηγίες της πόλης της Νέας Υόρκης είναι κατατοπιστικές και το πνεύμα τους φαίνεται ήδη τι εμπνέει την, πάντα μπροστά σε τέτοια θέματα, Νέα Ζηλανδία (New Zealand government deploys nude 'porn actors' in web safety ad)

How the Coronavirus Will Reshape Architecture, εξαιρετικό άρθρο του New Yorker για το πως βλέπουμε την αρχιτεκτονική να αλλάζει λόγω των νέων προτεραιοτήτων μας στην (post?) Covid19 εποχή.

The Return of the 90s Web, με τα social media να είναι πλέον κατά βάση media, τόσο οι αναγνώστες όσο και οι δημιουργοί φαίνεται να στρέφονται σε μικρότερες, εξατομικευμένες πλατφόρμες όπου έχουν πλήρη έλεγχο του τι βλέπουν και πως. Χαρακτηριστικά δηλαδή τις pre Web 2.0 εποχής που φαίνεται να οδηγούν τις εξελίξεις για το επερχόμενο Web 3.0.

The Business Value of the Blockchain, εξαιρετικό Infographic για το που θα πρέπει να περιμένουμε να δούμε πρακτικές εφαρμογές του Blockchain και από τι θα μας γλιτώσουν.

#TheMedia

#Κληρώσεις

Δύσκολες εποχές.

#TillNextTime

Αν βρήκατε ενδιαφέρον ότι διαβάσατε, στείλτε το στους φίλους σας. Αν το είδατε στο web γραφτείτε στην λίστα για να μην χάνεστε (κουμπί παρακάτω). Αν έχετε όρεξη για κουβέντα, περιμένω τα σχόλια και προτάσεις.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος ;)

Subscribe now

Για να μπούμε σε mood, παρακάτω το soundtrack:

Σήμερα το μενού έχει:

1. #WatchOut: Ποιος φυλάει τους φύλακες, το μέσο δεν μειώνει το μήνυμα, εμείς και η “ατομική μας ευθύνη” και άλλα πολλά.

2. #ReadingLust: Το Section που ειναι (στατιστικά μιλώντας) περισσότερο στα τέτοια σας αλλά θα δικαιωθώ κάποια στιγμή.

3. #TheMedia: Photo, video, social, οτιδήποτε τσιγκλάει το μάτι. Το δικό μου. Για το δικό σας με ενημερώνετε παρακαλώ!

4. Κληρώσεις: Δεν φαντάζεστε!

#ReadingLust

Και συνεχίζουμε με ανατροπή ξεκινώντας με το 2ο της λίστας! Λοιπόν:

“About face”, με τις εξελίξεις να τρέχουν σχετικά με το Face Recognition είναι σημαντικό να καταλάβουμε πόσο μεγάλη μπίζνα είναι για το big tech και πόση δουλειά χρειάζεται προκειμένου να ελεγχθούν. Spoiler Alert: είμαστε στο σκοτάδι.

“Why the Covid-19 economy is particularly devastating to millennials, in 14 charts”, ναι καλέ, εμείς. Που νομίζαμε ότι τελείωσε η φάση με την κρίση και τα μνημόνια. Αλλά έχει πλάκα (#notreally) πως τον πίνει περισσότερο μία γενιά όταν οι boomers ετοιμάζονται για ζωάρα. Καλά, σχεδόν αλλά όλοι ξέρουμε ότι για κάποιο λόγο τρέχουμε σε αυτούς για όλα. Ακόμα.

“How to Find a New Job During the Pandemic”, μάλλον απαραίτητα tips όπως πάνε τα πράγματα.

“We Can Beat Covid-19. Just Trust Science and Hold the Line”, με το ρεκόρ κρουσμάτων παγκοσμίως να σημειώνεται την Πέμπτη και λογικά το επόμενο να είναι κοντά, έχει σημασία να θυμόμαστε τα βασικά και οι άνθρωποι του Wired γράφουν ένα από τα πιο ζεστά άρθρα για τις ημέρες που θα ζήσουμε.

Επίσης δείτε Watchmen. Επιτέλους δηλαδή:

#WatchOut

Πάντα απεχθανόμουν την υπεροψία των βιβλίων και κυρίως των φανατικών υπερασπιστών του. Από κοντά νομίζω πάνε και οι φανατικοί θεατρόφιλοι. Βιβλίο και Θέατρο, οι δύο ύψιστες μορφές εκφράσεις της ανθρώπινης αλήθειας και των ανθρώπινων αναζητήσεων, θεμελιωμένες βαθιά στους Αρχαίους και στον Διαφωτισμό, αν και στην Ελλάδα δεν ζήσαμε ποτέ Διαφωτισμό παρά τον πήραμε έτοιμο, μασημένο από τους Ευρωπαίους. Δεν θα αρχισω τα Ραφαηλιδικά κυριακάτικο, μην ανησυχείτε.

Το θέμα μου δεν είναι με το μέσο φυσικά αλλά με τους φανατικούς και την εμμονή ότι οι μεγάλες αλήθειες θα έρθουν από τις αρχαίες τέχνες κι όχι από τις νέες. Κλάιν. Το Watchmen είναι τέχνη και μάλιστα ύψιστη και χαρακτηριστική μορφή ότι η φιλοσοφία και σκέψη δεν βασίζονται στον τρόπο έκφρασης αλλά στην ικανότητα να σκεφτόμαστε. Κι εδώ έρχεται το ζητούμενο των ημερών μας:

Quis custodiet ipsos custodes

Ή όπως το έθεσε το Watchmen “Who watches the Watchmen”. Και μπορεί να είναι πάντα επίκαιρο (από την Πολιτεία του Πλάτωνα μέχρι το Watchmen") αλλά η ιδιαιτερότητα στην εποχή μας είναι ότι δεν έχουμε μόνο το κράτος και την όποια κυβέρνηση (πράγματα που η διάκριση τους είναι όλο και πιο δύσκολη) αλλά έχουμε και μεγάλους επιχειρηματικούς οργανισμούς που η εμπορική τους δραστηριότητα πλέον, σε μεγάλο βαθμό, κινείτε σε χώρους καθαρά δημόσιου ενδιαφέροντος, χώρους που μέχρι τώρα ήταν καθαρά το γήπεδο του κράτους και του δημοσίου.

Παίρνοντας για παράδειγμα το θέμα με τις τεχνολογίες Face Recognition, μπορεί στα πλαίσια των διαδηλώσεων κατά της αστυνομικής βίας οι 3 μεγάλοι που ασχολούνται με τέτοια δεδομένα (IBM, Microsoft, Amazon) να σταμάτησαν να διαθέτουν τις εν λόγω υπηρεσίες τους στην Αμερικάνικη αστυνομία αλλά αυτό είναι απλά μια παύση. Δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα σε θέματα φυλετικές προκατάληψης, ιδιωτικότητας και χρήσης αυτών των δεδομένων. Δεν έχει αλλάξει όμως τίποτα στην κατανόηση μας ότι κάποιοι κάνουν χρυσές δουλείες με δεδομένα που σε άλλες εποχές θα ήταν αδιανόητο να είναι σε χέρια ιδιωτών. Προφανώς τα δώσαμε εμείς οι ίδιοι με χαρά και προφανώς έγινε μια εποχή που οι εν λόγω εταίρειες ήταν μικρές και η επιρροή τους ελάχιστη. Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει πλέον όμως και το βλέπουμε σε διάφορους τομείς αυτές τις μέρες. Μερικά παραδείγματα:

1. Το tracking για τον Covid19 είναι στα χέρια της Apple και της Google. Ακόμα και το Ηνωμένο Βασίλειο να θέλησε να μην παραδώσει τα δεδομένα στις εταιρείες αλλά τελικά, αυτή την εβδομάδα, υπέκυψε.

2. Τα δεδομένα των συναλλαγών είναι στα χέρια ιδιωτικών οργανισμών. Πόσο χρήσιμο θα ήταν να καταλάβει ένα κράτος πόση στήριξη χρειάζεται η οικονομία του αν έβλεπε real time πραγματικά δεδομένα της κατανάλωσης ακόμα και ανά τάξη.

3. Οποιαδήποτε πιθανή επιτυχία ή αποτυχία μιας επιχείρησης στην σημερινή εποχή περνάει από 4 εταιρείες: να πληρώσεις διαφημίσεις σε Google & Facebook, να δώσεις το 30% των εσόδων σου στην Apple (χωρίς παράθυρο για εναλλακτικές εκτός αν είσαι ένα από τα μεγάλα παιδιά). Πρόσφατο παράδειγμα η νέα mail υπηρεσία Hey που η Apple αρνείται να ανεβάσει την εφαρμογή τους στο App Store εκτός αν πάρουν κομμάτι των συνδρομών (περισσότερα εδώ).

Είναι πασιφανές και με εμφατικό τρόπο πλέον ότι πρέπει εμείς ως απλοί πολίτες να αντιμετωπίσουμε τις μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες όχι ως απλά ωραία και ενίοτε χρήσιμα site αλλά ως οργανισμούς που, αν δεν ελεγχθούν, θα αποτελέσουν τους απόλυτους ρυθμιστικούς παράγοντες των επόμενων κοινωνικών συμβολαίων. Και είναι γνωστό ότι η “κάτω γραμμή” δεν είναι και ο καλύτερος οδηγός για νέες, δίκαιες κοινωνικές συμβάσεις.

Θα μου πεις τώρα, πως μπορείς να απαιτήσεις κάτι από την κυβέρνηση σου, την ΕΕ σου και ότι άλλο υποτίθεται λειτουργεί στο όνομα σου όταν δεν ελέγχει και την ίδια κανένας.

Quis custodiet ipsos custodes

#TheMedia

Get a perspective:

Παγκόσμια μέρα μεταναστών χθες:

#Κληρώσεις

Ούτε εγώ φαντάζομαι κάτι!

#TillNextTime

Αν βρήκατε ενδιαφέρον ότι διαβάσατε, στείλτε το στους φίλους σας. Αν το είδατε στο web γραφτείτε στην λίστα για να μην χάνεστε (κουμπί παρακάτω). Αν έχετε όρεξη για κουβέντα, περιμένω τα σχόλια και προτάσεις.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος ;)

Subscribe now

Κανονικά αρκεί μόνο το παρακάτω για να τα παρατήσεις όλα και, είτε να πας να γίνεις socially isolated τσοπάνης ή να δηλώσεις εθελοντής για την πρώτη αποικία στον Άρη σε αποστολή του Elon Musk. Μπααα, τσοπάνης.

Και αυτό είναι το σκέλος της ηλιθιότητας. Καλά όχι μόνο αυτό δηλαδή αλλά επιφυλάσσομαι για ξεχωριστό session βλακείας και ηλιθιότητας.

Καλά, δύο ακόμα: μια παλιά απάντηση του Tom Morello, κιθαρίστα των Rage Against the Machine, σε έναν random εξυπνάκια και μια τωρινή απάντηση ενός “φαν” των RATM προς τον Morello.

Σήμερα το μενού έχει:

1. #EnterCovid19: Λογοδιάρροια για το σημαντικότερο πράγμα που έχει συμβεί και πάμε να ξεχάσουμε

2. #ReadingLust: Μετακόμισα τα link από το κείμενο σε ξεχωριστό section για να καταλάβω αν δεν καταλαβαίνετε από links ή αν απλά στα τέτοια σας.

3. #TheMedia: Photo, video, social, οτιδήποτε τσιγκλάει το μάτι.

4. Κληρώσεις: Μπορεί, ίσως, ενδέχεται.

#EnterCovid19

Η άρση του lockdown μας έκανε, ίσως πιο γρήγορα από ότι φανταζόμασταν, να επανέλθουμε στα κανονικά μας, ξεχνώντας όλο και περισσότερο το γιατί κλειστήκαμε μέσα. Δεν ήταν μόνο η Μύκονος που του έδωσε και κατάλαβε την προηγούμενη εβδομάδα, ήταν όλη η χώρα. Δεν άλλαξε κάτι για να είμαστε πιο αισιόδοξοι πέραν του ότι για την ώρα θα είναι πιο εύκολο να μπεις σε μια ΜΕΘ. Μέχρι να μπουκώσει το σύστημα πάλι. Γιατί, το ξαναλέω, δεν άλλαξε κάτι. Δεν μπορώ να μην κατανοήσω την ανάγκη να προχωρήσουμε και είναι απόλυτα φυσιολογικό. Αλλά είναι πασιφανές ότι δεν μπορούμε να προχωρήσουμε όπως πριν. Με τον ίδιο τρόπο τα ίδια μέσα, τις ίδιες προσδοκίες.

Για χρόνια τοποθετούσαμε την κλιματική/οικονομική/κοινωνική καταστροφή στο μέλλον. Ήταν προϊόν φαντασίας, απασχολούσε τους σεναριογράφους και τους συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας και μόνο. Ακόμα και όταν έγινε σαφές ότι μπορεί να πλήξει τις επόμενες άμεσες γενιές σε 40-50 χρόνια (τα παιδιά μας και τα παιδιά τους δηλαδή), κυνικά αφεθήκαμε στην μοίρα μας και θεωρήσαμε ότι τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά. Η οικονομική καταστροφή ήρθε όμως ξανα και ξανά, η κοινωνική ως άμεσο προϊόν την πρώτης ακολούθησε και η οικολογική είναι εδώ. Γιατί οι πανδημίες της εποχής μας είναι προϊόν της στάσης μας απέναντι στον πλανήτη κι όχι απλά φυσικό φαινόμενο ή αποτέλεσμα ατομικού σφάλματος.

Πιστεύουμε ότι το αδιανόητο δεν μπορεί να συμβεί και κάνουμε τα πάντα για να τεστάρουμε την θεωρία μας. Πριν καιρό διάβαζα ένα τεύχος του MIT Technology Review (www.technologyreview.com) σχετικά με την περιβαλλοντική αλλαγή. Χωρίς να μασάνε τα λόγια τους, είχαν χωρίσει το τεύχος σε τρία κομμάτια: Mitigation, Adaptation, Suffering. Η βάση νομίζω ήταν ξεκάθαρα αυτή:

Είναι μονόδρομος να δούμε την κρίση όχι ως μια υγειονομική μόνο κρίση αλλά ως περιβαλλοντική και βαθιά συστημική. Περιβαλλοντική γιατί η ανάπτυξη μας και ο τρόπος που αυτή ήρθε δεν σεβάστηκε το περιβάλλον, έκανε εκπτώσεις στην αντιμετώπιση του και οι εκπτώσεις, well, ας πούμε σε αυτό τον τομέα είναι λίγο πιο επικίνδυνες από αυτές του Zara. Η σωστή διατροφή έχει κόστος. Η σωστή διατροφή οφείλει να είναι δικαίωμα. Οτιδήποτε άλλο, θα μας σκοτώνει. Τα μέχρι τώρα 425,903 θύματα του Covid19 είναι η αφορμή να καταλάβουμε πως (δεν) διαχειριζόμαστε τα βασικά.

Είναι βαθιά συστημική γιατί οι προτεραιότητες που βάλαμε τα τελευταία χρόνια μας φέρανε στην τελευταία δεκαετία. Γιατί όταν το κακό ήρθε, ο τεράστιος πλούτος που δημιουργήσαμε κάθετε παρκαρισμένος στα χέρια ελαχίστων ενώ οι πολλοί δεν είχαν καν νοσοκομείο να πάνε. Η ιδιωτική υγεία που μας πουλήθηκε ως η μονη λύση για τα δύσκολα, εμφανίστηκε μόνο για να νοικιάσει χώρους. Από υπηρεσίες ούτε λόγος. Ο Ιδιωτικός τομέας που δεν θέλει να ακούει για κράτος, έτρεξε σε αυτό για να σωθεί αφού είχε απολύσει κόσμο και περιορίσει τις απολαβές του βάσει του όποιου forecast ευαγγελιζόταν ο καθένας. Οι νέοι ηγέτες του επιχειρείν (για εγχώρια παραδείγματα δες Beat και Blueground) παρέδωσαν μαθήματα πραγματικού Social Responsibility (#not) και χάθηκαν στον πανικό τους. Το κράτος, αντί να αρπάξει την ευκαιρία και να δείξει ότι δεν είναι αναγκαίο κακό αλλά το framework για να μπορέσουμε να υπάρχουμε συνολικά ως πολύπλοκα κοινωνικά σύνολα, στελεχωμένο από τους γνωστούς πολιτικούς που μας αξίζουν, αποφάσισε να εξυπηρετήσει τους σκοπούς αυτών. Στην Αμερική ο Trump να εξυπηρετήσει την επανεκλογή του κι όχι το καλό του κόσμου, στην Ουγγαρία ο Ορμπαν έγινε μονάρχης/δικτάτορας/αφεντικό και σε εμάς ο Κούλης μοίρασε χρήμα και νομοαπαλλαγες στους κολλητούς του.

Είναι ξεκάθαρο ότι χρειάζεται άλλη ρότα και αυτή την φορά δεν μπορεί να είναι ουρανοκατέβατη. Θέλουμε άλλο κράτος, άλλες επιχειρήσεις, άλλο μοντέλο ανάπτυξης, άλλο τρόπο σκέψης από τον γενικό πληθυσμό. Όλα αυτά απλά για να επιβιώσουμε.

(To be Continued)

#ReadingLust

“America Is Giving Up on the Pandemic”, Atlantic, self-explanatory, must.

“The 1969 Project”, ένα φοβερό οπτικά (και όχι μόνο) αφιέρωμα των NY Times στα 400 χρόνια σκλάβων στην Αμερική, την συμβολή τους στην δημιουργία και ανάπτυξη των ΗΠΑ και πως ανταμείφθηκαν γι αυτό (lol)

“PROGRESS AND ITS DISCONTENTS” , μια εξαιρετική ανάλυση στο αφήγημα περί κόσμου που αναπτύσσεται προς όφελος όλων και το τι πραγματικά γίνεται με τα λεγόμενα στατιστικά περί ακραίας φτώχειας. Για παράδειγμα: πως γίνεται το ελάχιστο κόστος μιας σωστής διατροφής να είναι 5-6 Δολάρια την ημέρα αλλά το όριο της φτώχειας να είναι τα 2 Δολάρια την ημέρα? Δηλαδή θεωρούμε ok το να πεινάς αλλά να μην θεωρείσαι φτωχός?

“Politics and Society by Exponential View”, Spotify Playlist με μαζεμένα τα Podcast του Azeem Azhar σχετικά με την Πολιτική και την Κοινωνία στην εποχή που ζούμε και τον ρόλο της τεχνολογίας.

“Κάναμε Δέκα Ερωτήσεις στην Καίτη Γαρμπή Μέσω Twitter”, Σουρεαλισμός στην εποχή του Covid.

Ααααα και δείτε το “Da 5 bloods”(https://www.netflix.com/title/81045635). Νέος Spike Lee. Nough Said. (όχι ακριβώς reading αλλά κλαιν, δικό μου είναι, ότι θέλω γράφω).

#TheMedia

#Κληρώσεις

Niaaaaaaaaa, not yet!

#TillNextTime

Αν βρήκατε ενδιαφέρον ότι διαβάσατε, στείλτε το στους φίλους σας. Αν το είδατε στο web γραφτείτε στην λίστα για να μην χάνεστε (κουμπί παρακάτω). Αν έχετε όρεξη για κουβέντα, περιμένω τα σχόλια και προτάσεις.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος ;)

Subscribe now

Αυτό το newsletter υπάρχει για δύο λόγους, τους εξής τρεις:

1. Από την αγάπη που ανάπτυξα τα τελευταία δύο χρόνια για τα newsletter. Μαζεμένη, συστηματική πληροφορία για τα ζητήματα που επιλέγεις, χωρίς διαφήμιση και spam. Στην ίδια κατηγορία βάζω και τα Podcast αλλά είναι άλλη συζήτηση (που θα γίνει).

2. Από την αγάπη που είχα από μικρός για πληροφορία και να μαθαίνω. Δυστυχώς ή ευτυχώς μόνο γι’ αυτά που ενδιαφέρουμε εμένα αλλά κι αυτό είναι μια ιστορία που θα ακολουθήσει.

3. Την ανάγκη μου να βάλω όλη αυτή την πληροφορία σε σειρά. Είναι πολλά αυτά που βλέπουμε και διαβάζουμε, ακόμα περισσότερα αυτά που γίνονται κι αν είναι όλα αυτά να μας δώσουν μια πιο γενική προοπτική, τότε πρέπει να μπουν και σε σειρά.

Σε εβδομαδιαία βάση λοιπόν θα μαζεύω αυτή την πληροφορία και θα την μοιράζομε, λογικά συνοδευόμενη από την αποψάρα μου. Περιμένω σχόλια, θετικά ή αρνητικά, ζεστά και κρύα σαν την εκδίκηση, σταύρωμα κι ότι τέλος πάντων θα σας κάνει να αισθανθείτε καλύτερα.

Η θεματολογία θα περιστρέφεται γύρω από την τεχνολογία, το περιβάλλον, την κοινωνία, το κράτος και τους Homo Sapiens ως παράγοντα αλλαγής, αποσυντονισμού και διατάραξης των πάντων. Η προοπτική που ψάχνουμε αφορά πως πρέπει να (ξανά)προσεγγίσουμε τα πάντα. Είμαστε στο μέσο μια πανδημίας και την αρχή μεγάλων αλλαγών. Εξού και το “The A Paradigm”.

Αλλά για πρώτη φορά, “First things first” που λένε και στο χωριό μου:

#BlackLivesMatter

Δεν είναι 1921 να έχει συμβεί η σφαγή στην Tulsa για να σοκαριστούμε. Δεν είναι 1968 να έχει μόλις σκοτωθεί ο Martin Luther King. Είναι 2020 και η πραγματική έκπληξη είναι ότι ακόμα πρέπει να συζητάμε τα αυτονόητα. Είναι πραγματική έκπληξη που ως λευκοί δεν αναγνωρίζουμε την προνομιακή ζωή μας και ως δυτικοί δεν αναγνωρίζουμε το πόσο σε βάρος άλλων ζούμε. Είναι πραγματική έκπληξη που σοκαριζόμαστε με αυτά που βλέπουμε στις άλλες χώρες αλλά εδώ τα ανεχόμαστε ή και τα επικροτούμε (ποια η δικαιολογία σου για την πλατεία της Αγ. Παρασκευής δηλαδή τώρα που δεν την πέφτουν μόνο στα αμαρτωλά Εξάρχεια)

Για αρχή η φωτογραφία που έπρεπε να συνοδεύει την αρχική είδηση αλλά δυστυχώς τους πήρε μερικές μερούλες:

Ο George Floyd δολοφονήθηκε στον δρόμο, χωρίς να προβάλει αντίσταση, χωρίς να νοιάζει του παραπάνω κυρίους. Έπρεπε να χαλάσει το σύμπαν απλά για να τους συλλάβουν μόνο και μόνο επειδή ήταν αστυνομικοί. Προφανώς αν τον Floyd τον είχε σκοτώσει δικός του, θα ήταν και αυτός νεκρός ήδη.

Άργησαν γιατί δεν ξέρανε? Όχι. Μέχρι και η γιαγιά μου ξέρει τι έγινε (προσοχή, όχι πολύ ευχάριστο βίντεο, σίγουρα όχι feelgood, απαραίτητο μπας και νιώσουμε).

H αντίδραση άμεση από εκεί που το περιμένεις (κοινότητες μαύρων και λατίνων) αλλά και από εκεί που δεν το περιμένεις. Είναι σημαντικό να βλέπεις, έστω και σε περιορισμένη κλίμακα, λευκούς να οδηγούν την κουβέντα για το λεγόμενο White People Priviledge. Seth Rogen, Billie Eilish χαρακτηριστικά δείγματα γραφής αλλά θέλει ακόμα δουλίτσα (Σημείωση: Μίλησε με καθυστέρηση χρόνων κι ο Jordan. Χαμούλης!)

Οι διαδηλώσεις συνοδεύτηκαν από ακόμα πιο αντιδραστική στάση της αστυνομίας κι έγινε το αναμενόμενο: πέθαναν κι άλλοι άνθρωποι. Όχι δεν πέθαναν, δολοφονήθηκαν. Κι όχι μόνο από την αστυνομία αλλά και από τις ακροδεξιές ομάδες που βγήκαν παγανιά που φυσικά κανέναν από την πλευρά της αστυνομίας δεν απασχολεί η δράση τους (αν σου θυμίζει κάτι, θα επανέλθω).

O Trump στα παπαρια του φυσικά για τους ακροδεξιούς, κανείς άλλωστε δεν τα βάζει με τον κοσμάκη που τον εκλέγει. Βρήκε εχθρό στο πρόσωπο των ANTIFA και κήρυξε επιτέλους τον δικό του πόλεμο μιας και κάθε Πρόεδρος που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να έχει έναν στο παλμαρέ του. Το πρόβλημα φυσικά με αυτόν είναι ότι τον κήρυξε εσωτερικά αλλά ίσως αυτό χρειάζεται.

Μια προσωπική σημείωση: δεν θεωρώ ότι ο τύπος είναι βλαμμένος ή χαζός όπως λένε αρκετοί. Είναι απλά ένα άκρο που συνδυάζει παντελή έλλειψη ηθικών κολλημάτων, τρομερή αυτοπεποίθηση και χάλια αισθητική. Κάτι που γενικά δεν είναι τόσο σπάνιο τριγύρω μας. Η διαφορά είναι ότι αυτός είναι Πρόεδρος της Αμερικής και οι άλλοι ψηφοφόροι του. Ποιος είναι ο ηλίθιος? To KPI του είναι η επανεκλογή του κι επηρεάζεται μόνο από όσους ψηφίζουν στις εκλογές κι όχι στις δημοσκοπήσεις και σίγουρα όχι από εμάς. Θα πει και θα κάνει ότι χρειάζεται και θα τον ακούσουν. Ποιος είναι ο ηλίθιος?

Τα επεισόδια που λάβανε χώρα τα κριτικάρουν οι βολεμένοι λευκοί αλλά, είπαμε, η οπτική είναι τόσο διαστρεβλωμένη που χάνουμε τα βασικά. Ο κ. Mark Jakobs, που κάποια από τα μαγαζια του γνωρίσανε τις εικαστικές παρεμβάσεις των διαδηλωτών, δεν έχει τέτοιες στρεβλώσεις στην οπτική του. Είναι ξεκάθαρος και θέλουμε κι άλλους παρακαλώ και άμεσα.

Η αστυνομική και γενικότερα συστημική βία είναι διαρκής και διαχρονική. Προφανώς γνωρίζει σκαμπανεβάσματα με την προσέγγιση που ακολουθεί η κάθε κυβερνώσα πλειοψηφία αλλά δεν εξαφανίζεται. H έλευση του Trump όξυνε τα πράγματα (όπως αντίστοιχα έγινε και στην Ελλάδα με την έλευση του Κούλη) και δείχνει ξεκάθαρα ότι διαφορές υπάρχουν. Αλλά το καλύτερο δεν είναι απαραίτητα καλό. Το κράτος, το δημοκρατικό κράτος των πολιτών για τους πολίτες, δεν μπορεί να λειτουργεί ως η χειρότερη εκδοχή τους αλλά ως η καλύτερη. Οπότε η απαίτηση για άμεση και διαρκή μετακίνηση της βελόνας πρέπει να είναι καθολική και σίγουρα όχι μόνο στις ΗΠΑ.

Αφενός η μία πλευρά είναι η ριζική αναδιάρθρωση της αστυνομίας και της όποιας έννοιας της επιβολής της τάξης και προτάσεις υπάρχουν στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Αν την πάμε ακόμα παραπέρα και συζητήσουμε τι ακριβώς κάνει η αστυνομία, τότε μπορούμε να μιλήσουμε ακόμα και για το πόση αστυνόμευση πραγματικά χρειαζόμαστε. Από την άλλη, υπάρχει η ουσία του πράγματος: ο ρατσισμός. Πριν περίπου ένα μήνα, ένας Αμερικάνος μαύρος βγήκε για πρωινό τρέξιμο. Δύο λευκοί, πατέρας και γιος, τον είδανε και νομίζανε ότι είναι κλέφτης που τρέχει. Βούτηξαν τα όπλα τους, μπήκαν στο φορτηγάκι τους, τον κυνήγησαν, τον στρίμωξαν, τον σκότωσαν. Οι αστυνομία τους αθώωσε ως αυτοάμυνα, η εισαγγελία τους απάλλαξε και μόνο όταν βγήκαν τα βίντεο στην φόρα, τους πιάσανε. Δεν είναι ο πατέρας ρατσιστής. Δεν είναι ο γιος που έμαθε από τον πατέρα να είναι ρατσιστής. Είναι όλο το σύστημα. Παραμένει, δεν άλλαξε κι εμείς εθελοτυφλούμε λέγοντας “Απαπαπα εγω δεν ειμαι ρατσιστής” . (Αναλυτικά το story εδώ).

Ο ρατσισμός είναι ο νέος πόλεμος και τον ασκούμε πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά σε οτιδήποτε είναι διαφορετικό μας. Θέλει κουράγιο και στομάχι για να καταλάβουμε την θέση μας στον κόσμο και να την αποδεχτούμε. Ελευθερία, Ισότητα, Αδελφοσύνη. Εντάξει, χωρίς γκιλοτίνες ίσως αυτήν την φορά αδέρφια.

Δεν είναι όλοι το ίδιο κι αλίμονο αν ήταν. Αυτές οι καταστάσεις συνήθως βγάζουν διάφορους μικρούς καθημερινούς ήρωες, από αυτούς που θέλουμε να έχουμε παραπάνω. Δύο απλά παραδείγματα:

Rahul Dubey: Όταν έξω γινόταν σφαγή, άνοιξε το σπίτι του στους διαδηλωτές.

Hamid Khan: Ακτιβιστής στο Los Angeles που καταπολεμά την χρήση νέων τεχνολογιών προκειμένου να εντατικοποιηθεί η παρακολούθηση και η καταστολή.

Extra - Bruce Springsteen: Σίγουρα όχι μικρός και καθημερινός αλλά ακόμα έχει επαφή με το να είσαι μικρός και καθημερινός και “ασήμαντος”. The Boss speaks.

#TheMedia

#TillNextTime

Αν βρήκατε ενδιαφέρον ότι διαβάσατε, στείλτε το στους φίλους σας. Αν το είδατε στο web γραφτείτε στην λίστα για να μην χάνεστε (κουμπί παρακάτω). Αν έχετε όρεξη για κουβέντα, περιμένω τα σχόλια και προτάσεις.

Όλα θα πάνε καλά στο τέλος ;)

Subscribe now

Το τέλος είναι η αρχή και χρειαζόταν το γαμημενο νέτο, σκέτο Å για να αρχίσει πάλι η καρκάλα να στροφάρει για τα καλά.

Με αυτά και τα άλλα λοιπόν, πατάμε φέτος τα 40. Μετά από μερικούς πολέμους, πτώσεις πύργων, μετάβαση από την γειτονιά στα Social Media, από την κασέτα στο MP3 και μετά στο Spotify, από την μπάλα στον δρόμο στην δουλειά, στο κραχ που συμβαίνει μια φορά μόνο ανά γενιά αλλά, guess what, ξανασυμβαίνει αυτές τις μέρες.Η αλήθεια είναι ότι δεν προλάβαμε να βαρεθούμε. Το μόνο ζητούμενο λοιπόν είναι αν καταφέραμε να μάθουμε. Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. 

Αν κάποτε δεν ήξερες κάτι, αν συνέβαινε κάτι δεν το καταλάβαινες, το έριχνες στον Θεό. Τον όποιο Θεό ή Θεούς τουλάχιστον. Πλέον, σαν αυτάρεσκα όντα που έχουμε όλη την γνώση του κόσμου στο χέρι μας, δεν υπάρχουν άγνωστες δυνάμεις να κατηγορήσουμε μιας κάτι τέτοιο θα μας έκανε να μοιάζουμε ηλίθιοι. Ξέρουμε για το οτιδήποτε ποιος φταίει, ποιος συνωμοτεί, ποιος έχει βάλει το χέρι του. Πιστεύαμε ότι μόνο οι ταξιτζήδες ήταν παντογνώστες αλλά όχι. Παγκόσμιες συνομωσίες και συμφέροντα είναι πίσω από πανδημίες και νέα δίκτυα και εμβόλια αλλά όταν στο τέλος της ημέρας δεν βρεις λύση, ψάχνεις τελικά τον Θεό. Τον όποιο Θεό ή Θεούς. Παράνοια. 

Σε αυτό λοιπόν τον ένα χρόνο που πέρασε από την βόλτα στο Å και με όλα τα παραπάνω να τρέχουν γύρω μου, η σκέψη ήταν απλή. Τα πρώτα 40 χρόνια αν μη τι άλλο πέρασαν, έγιναν, τελειώσανε και ήταν ωραία. Πως θα είναι τα επόμενα 40, αν την βγάλουμε καθαρή? Πως θα είναι επαγγελματικά, προσωπικά, πώς θα είναι η χώρα μου, ο πλανήτης μου? Μέχρι που μπορώ να βάλω το χεράκι μου μέχρι να το κόψει κάποιος? Και τι σημαίνει να το κόψει? Θα ξαναβγει? Θα μου λείψει? Πως θα μπορέσω να έχω περισσότερο έλεγχο στο τι θέλω εγώ να κάνω? Πως το παίρνεις από την αρχή, από το Α, έχοντας στην καρκάλα μας αυτά που έχουμε?

Η γρήγορη απάντηση είναι ότι όπως είμαστε τώρα, τα πράγματα δεν είναι και σουπερ ευοίωνα. Κι αν δεν πάει καλά για τον διπλανό μου, δεν πάει και για μένα και για σένα. Το γιατί και το πως όμως μου είναι θολά και κάπως όλα πρέπει να μπουν σε σειρά. Στην αναζήτηση λοιπόν μιας νέας προσέγγισης των πάντων, θα προσπαθήσω εδώ να βάλω σε σειρά το πως αντιλαμβάνομαι το τι γίνεται γύρω μας: πολιτικά, κοινωνικά, οικονομικά, επιχειρηματικά, ψυχολογικά. Το “Πως μπορούν όλα αυτά να συνδυαστούν επιτέλους με τρόπο που δεν θα μας σκοτώσει όλους στο τέλος” δεν είναι ένα ιδεοληπτικό ή φιλοσοφικό ερώτημα αλλά άμεση απαίτηση μιας και η ασυδοσία μας μας χτύπησε την πόρτα. 

Θα προσπαθήσω να περιορίσω την πολυλογία μου και στην θέση της θα βρίσκει αυτά που διαβάζω κάθε βδομάδα και βρίσκω άξια συζήτησης. Και αυτό μάλλον είναι το ζητούμενο. Να μιλήσουμε λίγο, ουσιαστικά & με δεδομένα για το κοινό μας καλό.

Να τα λέμε.

Και για να τα λέμε, κάντε subscribe και θα λαμβάνετε τουλάχιστον μια φορά την εβδομάδα ένα newsletter με οτιδήποτε τσίγκλισε το μάτι μου, τα νεύρα μου, το χειλάκι μου κι ας μην συνεχίσω άλλο.

Θα είμαι το πιο χρήσιμο spam της εβδομάδας σας!

Subscribe now

ΥΓ: Κάντε share ρε!